Ziemniak

Według opinii wielu autorów Ps. solanacearum jest drobnoustrojem bardzo delikatnym, który na sztucznych podłożach bardzo szybko traci zjadliwość i wkrótce obumiera. Nakata (1925, 1927) i Yong (1937) stwierdzili, że można je przechowywać przez dłuższy czas (do 140 dni) w mleku pasteryzowanym przy 100°C. Mleko sterylizowane przy wyższych temperaturach traci swe właściwości konserwujące. Ark (1940) odkrył, że niektóre witaminy również umożliwiają dłuższe zachowanie żywotności na sztucznych pożywkach tych bakterii. Matsumoto i Okabe (1935) wyizolowali z chorych tkanek pomidorów porażonych Ps. solanacearum specyficzny dla tej bakterii szczep bakteriofaga. Nieco później Okabe (1937) potwierdził te dane i odkrył, że bakteriofag ten działa na wszystkie szczepy Pseudomonas solanacearum. W 1940 r. Kawa-mura znów wyizolował bardzo aktywny bakteriofag dla Ps. solanacearum (miano 10-10), jednakże działał on tylko na tę kulturę bakteryjną, z której został wyodrębniony .

Zgnilizna ziemniaka i nie tylko.