Więdnięcie rośliny

Dotyczy to zwłaszcza więdnięcia. Bardziej szczegółowa obserwacja przebiegu tych chorób pozwala jednak na wykrycie cech odróżniających je od siebie, cech}1 te mogą być zatem wykorzystane do rozpoznawania. Według obserwacji Eddinsa, przy zgniliźnie pierścieniowej liście ziemniaka zwijają się, lecz więdną bardzo powoli; najczęściej utrzymują się one jeszcze długo przy życiu, mimo zmian chlorotycznych i plamistości, które można na nich zaobserwować. Natomiast przy zgniliźnie śluzowatej, czyli brunatnej sprawca - Ps. solanacearum), liście więdną szybko, ciemnieją, nie zwijają się i nic pokrywają plamami. Na przekroju kłęba porażonego zgnilizną pierścieniową tkanka przewodząca nie jest zabarwiona tak ciemno jak przy śluzo-watości i nie wydziela brunatnej masy śluzu. Według danych Glicka, Arka i Racicota (1944) z przekrojonego kłęba lub łodygi ziemniaka chorego na zgniliznę pierścieniową może sączyć się wysięk, lecz nie jest on śluzowaty i nie odznacza się ciemnym zabarwieniem, lecz jest jasnożółty lub kremowy. Przy zgniliźnie śluzowatej natomiast wysięk często wydziela się nawet w miejscu przyczepu kłęba do stolona lub z oczek i ma postać półpłynnej masy (Eddins, 1939).

rejestracja znaku towarowego BLC4u Groupon Start | |
Copyright © 2009 Zgnilizna ziemniaka. Wykonany przez TemplateMO